Evenwicht van gedachten

terwijl binnen glazen afbrokkelen
en ik me op de grond laat storten
begint de deurbel te rinkelen
en laat jouw stem zich door mij heen klinken

"vergeet de witte muren en de schaduw op het plafond
de gaten in de stoel of de zonnestralen op het gazon

wacht toch even op mij
al is het al bijna zover
wacht toch alsjeblieft op mij
al is het op de ware klanken van mijn lach"

maar al snel braken planken onder mij als lucifers
en drong het tot me door dat ook ik alleen nog maar kon lachen
ze staat en past mijn gezicht immers als gegoten
als een vers bericht dat eindeloos op zich heeft laten wachten

brachten de reddingsboten van mijn val me nu maar tot het evenwicht van gedachten

Tussen hier en nu

met ingemetselde voeten stonden wij hier vastgelijmd aan de baai
woekerend cement wroette zich naar boven
totdat jij mij losrukte met ijzeren hand

je keerde je tot me en fluisterde in mijn zeeschelp: "verwaai"
en ik liet mij al watertandend opslokken door de golven
die mij gewillig meevoerden van het strand

al stromend belandde ik
ergens tussen hier en nu

Klik

de deur van het slot
de opening op afstand
het gevoel sterk maar toch zover
weg zoals verdween
mee met de wind
wolk zon zee strand
niet loskomend met zijn losse zand
de sterren achter het azuur
helder staat het gevoel hemelsbreed
gevreesd en toch volgehouden
hier zoveel dichter bij het slot dan
daar waar bij jou

Wederkeren

gegevens van de vogels
maken me ongerust

net als de toestanden van de zeerovers
die aan de kust verbleven

om maar niet te spreken over afgegleden golven
die bedolven onder zeewier wederkeren

gevolgen waren dat het voelde alsof bosbranden tanden in mij wilde zetten
tezamen met de vele zo niet alle onstuimige schubdieren van de steppe

maar niets overtreft de vliegjes in mijn oog
of de grassprieten in mijn handen
zelfs de vervlogen scheepsruimen vol rietpluimen
vermengen mijn huid en haar op maansafstanden

alleen wanneer zou de storm dan toch eindelijk aanstranden?

Flower forever

I lived on a mountain

One day
I sat on the hill looking at the flowers

A most beautiful one caught my attention
It had all the colours
you could ever imagine
I looked at it
all day long
It looked like the flower
even looked back
at me

Every day I came up to the hill
to see that flower and nurtured it carefully

There were hundreds of others around it
but they were not as beautiful
or special
as this one

I started talking to the flower
and told her the stories of my life

I became obsessed more
and more
every
day
Even in my dreams
she was there as bright as day

But the more I came to see her
and talked to the flower
the more the colours faded away

My concerns grew
and grew
as the flower went almost grey

I didn't want to loose her
so finally
I decided to pluck the flower
and put her in my house
on the hill

There I painted pictures of her
and wrote poems
to her
I didn't leave my house anymore
I wanted to stay
with my beloved flower

Then one day she was all wrinkled up
She died
I cried
the
whole
day
long
It was the most devastating day
of
my
life

I berried the most beautiful flower
ever
in my garden

I came back often
to lay flowers at her grave

Seasons passed
autumn
a very cold sad winter
spring summer
Almost one year later
I saw her

The flower started growing again
you couldn't believe how happy I was
to witness
this miracle
That day my heart started beating again
fast
And she kept growing
and growing
and growing
until she was as big as my house

I looked up to the sky
and when I saw her in the clouds
I said to her:
"I love you"

Then she bended over to me
I shut my eyes
and waited for a kiss
The flower opened up
and then
suddenly
she ate me

Omver geblazen

hoeden uit een ver verleden
en allerlei omstandigheden

een koele bries en een dunne schaduw
een zwevende zwaluw en een aantal jaren

hier en daar dwarrelende verf van enkele veren
enkele vlekken en enige verfstreken
van uitgestreken ogen over mijn dagen
gevlogen over mijn jaren die mij elke dag weer aanstaren

hoor de zuiderwind door de stroperige oude straten
door de ramen over daken tot in de lengte der dagen
door gaten van tijd via vlagen van kleuren en oude platen
gebeuren er overal onlosmakelijke zaken
die mij ieder voor zich elke keer weer omver doen blazen

Wind Directions

Ringing bells evaporate soft wind blowing up dust
shimmering through the eyes of the needles
Dancing clouds shed their company
in the burning suns at the altar of love
In vain the wind breathes a sigh of relief
when the sacrament of the forgetful had come to an end

Now the memories of life are perished into a call of ignorance

At the water we stream with shudders on our backs
of upside down walked streams
In the spring we celebrate a special meeting
accompanied by the wonders of nearby scapegoats
surrendering to the heat

The fire predicts a perilous future
of enclosed dreams of redeeming figures
Silouettes filled with honeycomb patterns
soon act on our proposal as the leaves count many advantages
Thereby the tone is set among those
who enjoy the tumultuous summer evenings

All well and soon
Time stripped by with a speed that even snails try to keep up with
the pace of tapping

At zero we will bath in rays of happiness
with the harmony of an allied fusion
We will fight until earth is about to give directions
and let us turn back to the soul of the moment
At that time we will return to dust
while floating above the celestial body

We endorse the airy silence of infinity
We want wind to carry us along life's journey