Fontein van verf

fontein van verf
in mijn ogen

bedekt
overstroomd

als een botte bijl
dwars door mijn regenboog

holle bomen verzameld
in mijn geest

trachtend
uitreikend

als takken van lucht versperd
gevangen in mijn blok van glas

fontein van verf
doordrenkt met mijn bloed

spoel de kleuren uit mijn ziel
en de geplaveide straten voor mijn voeten

was de vallende tegels
onder mijn voeten vandaan

breng me vanaf nu een nieuw bestaan

Ik wil verdrinken

een oceaan
mijn bed
daar wil ik met je liggen
en onze voetstappen laten vliegen
langs grenzen van de hemel

een meer
je gezicht
omringd door cirkels van goud
daar wil ik in duiken
en harten uitwisselen
als ware het één

een vijver
ons danswater
daar wil ik van drinken
en waar we, het waarschuwen van de vogels
al negerend,
samen in verdrinken

ja, in jou wil ik verdrinken

Tu sais, je crois qu'il va pleuvoir.

I think it's going to rain
Hold me.
-Don't let me go
-Out of the question.
Meet me in Montauk.

and you go home, and you cry and you want to die.
A world lost in itself,
concealed behind thick walls.

"I don't know why I care so much." She said
"When I shouldn't care at all"
Hopeless.
Sad
Well, everyone's sad.

"I ache in all the places
where others get pleasure,"
Tell me, how do you
put on that happy face?

100 jaar

100 jaar
pluizen van paardenbloemen
geblazen over lentes
in het koren van kleine jongens
die van zonnewendes en liefdes
en het dansen met de maan

100 jaar
van ontpoppende pluizen
geblazen over steden van goud
en langs rivieren overstroomd
van as en de seizoenen
en het omhelzen van de maan

100 jaar
pluizen van ouderdom
geblazen over bruggen van liefde
beland in een wensende hand
een laatste adem der makaken
een fatale kus van de maan

Een leven lang

bijtjes
stenen als dobbelstenen
bijten in mijn huid
gravures van oorlogshelden
genezen een leven lang

echo's
graaf van kristallen
aanschouw ze, ze vallen
ze draaien
van één tot en met zes
als pupillen
binnen gesloten ogen, ze
dringen binnen, zoals een
opwachtende zwarte balk, ze
genezen, ze
beheersen
een leven lang, één
heel leven lang

Zet me vrij

in mijn museum
in de nacht
houd ik opgezette kraaien
zet me vrij zet me vrij

en elke keer als ik met mijn ogen knipper
verschijnen je veren
je gezicht als een witte duif in mei
zet me toch vrij
ja aan een stuk door kraaiden zij

waar is onze wals gebleven
waar we dansten over golven

zijn onze passen de diepte in geworpen
in het park der zwanen uitgestorven

maar daar is onze wals gebleven
onder het gewelf van mei
ja aan een stuk door kraaiden zij
zet me vrij zet me vrij

Zij aan zij

als strohoeden verstrikt in het leven
in het geelheet
plaatsen de arbeiders
aanbidders van het koren
weefgetouwen

overgoten met de lijnen der tijden
streven zij naar het opknopen
het versmelten van
het moment

kameraad
mijn handen zijn mijn handen niet meer
verkrampt zijn mijn pezen
vertrapt mijn laarzen
geef mij een bed van staal
en een deken van sneeuw
om in te verzinken

kameraad
met je handen van katoen
en je schitterende ogen
uitgehouwen tot knopen
mijn wollige huis
zal je lijf niet verdragen
je verzuim
zal de sterren laten bungelen
als verloren zandkorrels in de nacht

en als linnen lakens zwevend in de wind
vervolgen zij hun weg
zij aan zij
en het gouden licht streelt tot in de oneindigheid hun gezicht